ΙΣΤΟΡΙΑ

Η υπόθεση του Πρίγκιπα Ανδρέα:

Μια μάλλον άγνωστη πτυχή των γεγονότων εκείνων, που θέτει ακόμη πολλά ερωτηματικά σχετικά με το κατά πόσο τιμωρήθηκαν οι πραγματικοί ένοχοι, είναι η περίπτωση του Πρίγκιπα Ανδρέα.
Ο «βασιλόπαις», όπως επιθυμούσε να τον αποκαλούν, είχε λάβει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως υποστράτηγος, διοικώντας τη ΧΙΙ Μεραρχία. Στη συνέχεια προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού. Από εκείνο το σημείο, όμως, άρχισαν τα προβλήματα.
Ο Πρίγκιπας ήρθε σε ρήξη με τους επιτελείς του, όταν ο αρχιστράτηγος Παπούλας διέταξε το Β΄ Σώμα Στρατού να προχωρήσει. Εκείνος, ωστόσο, κράτησε το Σώμα στάσιμο για δώδεκα ημέρες, μη εκτελώντας τη διαταγή, επειδή θεωρούσε ότι έτσι έπρεπε να γίνει.
Η οριστική ρήξη, όμως, ήρθε όταν ο Παπούλας, αναμένοντας επίθεση εναντίον του Γ΄ Σώματος και σχεδιάζοντας να αιφνιδιάσει τον Κεμάλ με ταυτόχρονη επίθεση των δύο άλλων Σωμάτων, διέταξε τον Ανδρέα να κινηθεί.
Εκείνος, όμως, είχε και πάλι τη δική του άποψη! Μετακίνησε το Σώμα του πίσω από το Γ΄ Σώμα, αφήνοντας τελείως ακάλυπτο το Α΄ Σώμα, το οποίο υπέστη πανωλεθρία. Κατόπιν αυτού, ο Πρίγκιπας αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Τρικούπη. Ήταν, όμως, πολύ αργά.
Τέσσερις ημέρες μετά την εκτέλεση των Έξι πραγματοποιήθηκε η δίκη του «βασιλόπαιδος», η οποία ολοκληρώθηκε αυθημερόν.
Το Στρατοδικείο τον έκρινε ένοχο παμψηφεί, αναγνωρίζοντάς του, ωστόσο, ελαφρυντικά λόγω απειρίας. Καταδικάστηκε σε καθαίρεση και ισόβια εξορία. Οι Άγγλοι, μάλιστα, είχαν υποσχεθεί έκτακτη οικονομική βοήθεια για την περίθαλψη των προσφύγων, εφόσον η δίκη είχε θετική έκβαση για τον Ανδρέα.
Σημείωση: Ο Ανδρέας ήταν παντρεμένος με την Αγγλίδα πριγκίπισσα Αλίκη και πατέρας του Φιλίππου, συζύγου της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.

Τελικά, ο Πρίγκιπας κατέληξε να ζει μόνος του στο Μόντε Κάρλο. Και —τι παράξενο!— εκεί ακριβώς είχε καταφύγει και μια άλλη αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αντιπαθής και μισητή στον λαό της Ιωνίας: ο ύπατος αρμοστής της Σμύρνης, Αριστείδης Στεργιάδης. Και οι δύο τελούσαν υπό την προστασία των Άγγλων.
Το σίγουρο είναι, άλλωστε, πως, αν δεν είχε γίνει η εκτέλεση των Έξι, η ροή της Ιστορίας θα ήταν διαφορετική. Το τηλεγράφημα του Βενιζέλου από τη Λοζάνη, με το οποίο προσπαθούσε να αποτρέψει το γεγονός, έφτασε πολύ αργά.
Ακόμη και ο αδιάλλακτος Πάγκαλος θα ομολογήσει, χρόνια αργότερα:
«Δεν διέπραξαν οι τυφεκισθέντες συνειδητήν προδοσίαν, όπως εκατηγορήθησαν, αλλά υπήρξαν μοιραία θύματα εις τον βωμόν της πατρίδος κατά τας κρισίμους στιγμάς».
Ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς παρατηρεί επίσης:
«Η αιματοχυσία εκείνη, άσκοπη και χωρίς επιπτώσεις κάποιας κάθαρσης, είχε ως αποτέλεσμα να αναζωπυρωθεί ο παλαιός Διχασμός του λαού και να ανοιχθούν κατάστιχα πολιτικών αντεκδικήσεων στο χώρο του αντιβενιζελισμού και του βενιζελισμού, που ταλάνισαν τη χώρα με διαφορετική κάθε φορά μορφή και κίνητρα ως τον πόλεμο του 1940–41, την Κατοχή, τα μεταπελευθερωτικά χρόνια του εμφυλίου πολέμου και τη δικτατορία των συνταγματαρχών».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!